Toch besloot ik samen met een aantal collega’s vanachter het raam vandaan te komen, de sloot over te steken en de weg op te lopen.
Terwijl Jeroen (die tegenwoordig verantwoordelijk is voor onze online-video-afdeling) alvast wat sfeershots nam, kwamen er steeds meer geïnteresseerden langs de weg staan en waren er zélfs mensen die er een complete dag voor uitgetrokken leken te hebben!

Terwijl we naar de eindeloze stoet met ‘Giro-busjes‘ keken, kwamen er steeds meer WN’ers langs de kant van de weg staan en schroomden we niet om ook zelf nog even wat reclame te maken!

De Haringvlietdam liep naarmate de tijd verstreek steeds voller en voller en de vele honderden motoren en de lange stoet reclamewagens begonnen ons aardig de keel uit te hangen. We stonden er immers al ruim een uur we waren bijna bij de pakken neer gaan zitten, toen eindelijk het begin van de koers werd aangekondigd

Toch duurde het uiteindelijk nog even voor de kopgroep ons passeerde, op de hielen gevolgd door het peloton die als een raket voorbij leek te komen en waar we pardoes voor opzij moesten springen. Het ging ongelooflijk snel en hoewel de ontlading, toen de koers ons passeerde, erg groot was, kwam het besef dat we 1,5 uur hadden staan koukleumen voor precies tien seconden Giro d’Italia, pas later.

Het publiek op het viaduct verdween als sneeuw voor de zon en ietwat gedesillusioneerd van alle heisa voor maar tien seconden, maar met een ervaring rijker, verlieten ook de laatste WN’ers het strijdtoneel…